"Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci. Chwiejna waluta. Nie ma dnia, by ktoś wieczności swej nie tracił."

r small set2Nazwisko pochodzi od rzeczownika rokita, czyli: 1. zbiorczo - gałęzie rokitowe, 2. diabeł siedzący w krzaku rokitowym, 3. diabeł błotny pilnujący pieniędzy („Pan Rokita, pan i kwita”), 4. duch psotnik siedzący na bagnach, 5. wierzba („siedzi ptaszek na rokicie, wyśpiewuje całe życie”), zob. tzw. Słownik warszawski, t. V s. 556. Por. także nazwę miejscową

Rokita „osada, powiat kutnowski, gmina Miksnal, parafia Łanięta”, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IX, s. 703. Nazwę osobową Rokita odnotowano na terenie Polski w 1369 roku (zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. II, s. 357).