"Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci. Chwiejna waluta. Nie ma dnia, by ktoś wieczności swej nie tracił."

k small set2Nazwisko pochodzi od rzeczownika kruk, czyli: 1. ptak wróblowaty, 2. przenośnie zwiastun złowróżbny, 3. włóczęga nocny, 4. pachołek uzbrojony, policjant, strażnik, stróż nocny, 5. rodzaj dawnego wojska, 6. jedna z osób w grze, 7. tęgi albo stary wół, 8. stary samiec łosoś z jedną szczęką wydatną na kształt haka, 9. jaje malowane na czarno, 10. nazwa jednego z gwiazdozbiorów,

zob. tzw. Słownik warszawski, t. II, s. 575. Por. także nazwę miejscową Kruk, odnotowaną na terenie byłego powiatu bielskiego, zob. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IV, s. 722. Nazwę osobową Kruk odnotowano na terenie Polski w 1384 roku, zob. K. Rymut, Nazwiska Polaków, t. I, s. 469.